RSS

Ніна Маркаўна Захарэвіч (поставчане)

2

(кликабельно)

 Ніна Маркаўна Захарэвіч (Лашук)

Нарадзілася ў в. Старыя Габы Мядзельскага раёна Мінскай вобласці. Вучылася ў Ваўкалацкай сямігодцы, Будслаўскай сярэдняй школе. Закончыла фізіка-матэматычны факультэт Маладзечанскага настаўніцкага інстытута з адзнакай, фізіка-матэматычны факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя М. Горкага.

Усё жыццё працавала ў сістэме адукацыі Мядзельскага і Пастаўскага раёнаў на розных пасадах (настаўніца, загадчыца дзіцячага садка, дырэктар школы, старшыня райкама прафсаюза).

Працавала пераважна ў жанры паэзіі. Выдала кнігі вершаў “Дарыце маці кветкі”, “Жнівеньскі вецер”, “Бэзавы цвет”. Лаурэат фестывалю гумару ў Аўцюках. Пераможца конкурсаў прыпевак газеты “Звязда”. Шэраг вершаў пакладзены на музыку.

 

Працавала настаўніцай у вёсцы, інспектарам РАНА, дырэктарам СШ № 1 г. Паставы, працяглы час выбіралася на пасаду старшыні райкама прафсаюза работнікаў асветы і навуковых устаноў. 3 1988-га — на пенсіі.

Ніна Маркаўна Захарэвіч расла ў акружэнні прыроды, з дзяцінства цягнулася да паэзіі. Часу бракавала, але вершы не пераставала пісаць. Іх ахвотна друкавалі пастаўская, мядзельская, калінкавіцкая, валожынская раённыя газеты. Былі публікацыі ў дзвюх віцебскіх абласных, у “Настаўніцкай газеце”, “3вяздзе”, “Голасе Радзімы», у “ЛіМе” і часопісах “Роднае слова”, “Гаспадыня”, “Работніца і сялянка”, “Вожык”. Яе вершы гучалі па рэспубліканскім радыё.

Была пераможцай конкурсу прыпевак, якія праводзіліся газетамі “3вязда” і ”Рэспубліка”, лаўрэатам другога месца II Усебеларускага фестывалю гумару ў Аўцюках у намінацыі “Аўтарская байка”. Аказвае пастаянную дапамогу ў падрыхтоўцы фестываляў “3віняць цымбалы і гармонік”, за што ўзнагароджана Ганаровай Граматай Міністэрства культуры РБ.

Усе вершы надрукаваны ў чатырох зборніках. У 1995г. Быў надрукаваны зборнік “Дарыце маці кветкі”. У 2002г. Выйшлідва зборнікі “Жнівеньскі вецер” і “Бэзавы цвет” у Мінскіх выдаветствах. І вось апошні зборнік “Расінка на дрэве”.

Вершы Ніны Маркаўны Захарэвіч вядомы не толькі ў Беларусі, але й далёка за яе межамі. Эстонскае радыё неаднаразова апавядала пра яе творчасць. Песню «Голас Радзiмы», якую напісаў на яе словы кампазітар А.А. Собаль, з ахвотаю спяваюць канадскія ды аўстралійскія беларусы. Творы Ніны Маркаўны друкаваліся ў газеце «Сябры», што выдаецца ў Маскве, дзе зараз жывуць яе дзеці і ўнукі.»

11 кастрычніка 2005 г. Ніны Маркаўны не стала…

 


У
знагароджана Ганаровай Граматай

0_77f2d_cde9478f_MМіністэрства культуры РБ.

 

2016-06-07 23 47 47

ТВОРЧЕСТО >>> (познакомиться ближе)

 

Каханне

 

Каханне- вечныя ўспаміны

І сёння розніцы няма,

Ці хто мяне калісь пакінуў

Ці так зрабіла я сама.

  Каханне – гэта пакаранне

  І першы раз і раз другі, 

  І не знайсці утаймавання

  Салодка-горкае тугі.

Каханне – боль такі вялікі,

Прайшоў наскрозь маё жыццё.

Ці можна весці з тым разлікі,

Хто ад жыцця даўно уцёк?

  Каханне – лёс наканаваны,

  Яго, як крыж з сабой нясу.

  Яно да сэрца прыкавана,

  А я ратунку не прашу.

Каханне ёсць яшчэ такое,

Што дасць у рукі мне дзіця,

Яго я п’ю штодня запоем,

Яно – працяг майго жыцця.

  Каханне – кветка, што шукаюць

  Ідуць, знайшоўшы да вянца.

  Каханне – песня, што спяваюць,

  І гэта песня без канца.

 

          Начны маналог

             ( песня )

Я еду праз горад начны,

 У цемру гляджу праз акно,

Напэўна, табе сняцца сны,

Бо ў доме святла не відно.

Застукала сэрца мацней,

І твар палымнее агнём,

 Цябе я наведаю ў сне,

 Як будзе насупраць твой дом.

Вазьму за руку, павяду

Туды, дзе хадзілі з табой,

Да жыта, у луг, на граду,

Дзе плачуць чаромхі вясной.

Іх слёзы-пялёсткі, як снег

Валосы пакрыюць твае,

Звянчайся са мной, хоць у сне,

Жыццё не дало мне цябе.

Рытмічна калыша цягнік,
Але мне не спіцца цяпер,

Як і ў найлепшыя дні,

Люблю, дарагая, павер.

І стукае сэрца мацней,

І твар палымнее агнём.

Ці адбылася сустрэча у сне,

Калі быў насупраць твой дом?

А букет чаромхі пахне

Вельмі часта праглядаю

Фатаграфіі свае

І здаецца, пабываю

У той даўняе вясне.

Вось на здымку я з букетам,

З тым, што ты мне падарыў,

І яскрава помню гэтак,

Што тады мне гаварыў.

Помню дзень і помню дату,

Сэнс даўно чаканых слоў.

Ты сказаў:

—   Прыйду у сваты! –

 Ды чамусьці не прыйшоў…

 Слёзы дробныя упалі

 На даўнейшы мой партрэт,

 Гэта ж, пэўна, кветкі зналі.,

 У чым здрады той сакрэт.  

А букет чаромхі пахне,

Нават восенню, зімой.

І не вяне, і не чахне

І, здаецца: ты са мной.

 

 

Стварыце ідэал

 

Не адарыў вас Бог каханнем,

Стварыце ўяўны ідэал

I дайце розуму заданне

Падняць яго на п’едэстал.

Схiлiце галаву ў паклоне

I памалiцеся яму,

Ніколі ён вас не прагонiць

I будзе вас любiць адну.

Заўсёды будзе з вамi побач,

У раннi, вечарам і днём,

Не чалавек ён і не робат,

Хутчэй за ўсё — ён ваш анёл.

Засцеражэ вас ад самоты,

Як зорка, уперад павядзе,

3 ім на рабоце і з работы,

Ён з вамі ў горы і ў бядзе.

Магчыма, з’явiцца аднойчы

Прыгожы, добры I жывы

Ці светлым днём, цi цёмнай ноччу

Пазнаць яго сумейце вы.

Што такое жанчына

 

Ой, колькі на свеце вялікіх паэтаў,

І колькі разумных бытуе вучэнняў,

Але ж дасканала ніхто з іх дагэтуль

Каханню і шчасцю не даў азначэння.

Даўно ўжо вядома: адно і другое

 Жанчына душой і рукамі стварае,

  І ўсё, што ў жыцці для людзей дарагое,

  Яна, як знікае, з сабой забірае.

Ці можна сказаць, што такое жанчына,

Калі яна больш за каханне і шчасце,
Калі яна вечная іх гаспадыня?

Хто можа, прашу вас, жанчыну азначце.

Я ведаю: скажуць – вячэрняя зорка,

Сяброўка. каханка. для некага мама,

Яна – педагог, працаўніца, дакторка…

Ой, мілыя людзі, як сказана мала!

Названне жанчына – багам падуладна,

А вашы дарэмна, сябры, ўсе старанні.

Ніхто ёй не дасць азначэння дакладна,

Як шчасцю людскому, зямному каханню.

Прыміце жанчыну, як лепшы дар неба.

Як хлеб і паветра, як радасць і мукі,

І хто яна ёсць, тут і думаць не трэба.

А лепш беражыце, цалуйце ёй рукі. 

       

Голас Радзімы

                     ( песня )

Голас Радзімы

крык жураўліны

цягне, як нітку касяк.

Покліч журботны

птушак балотных

нам не забыць аніяк.

Голас Радзімы

горкі ад дыму

спаленых вёсак і сёл.

Плач-галашэнне –

нас на маленне

кліча царква і касцёл.

Голас Радзімы

ў песнях любімых

даўніх, мінулых гадоў.

Вёсен гуканне,

мілых прызнанні

і памінанне дзядоў.

Голас Радзімы-

звон ручаіны

ў зорнай начной цішыні.

Сумнай часінай,

вольнай хвілінай

у бок Беларусі зірні.

Голас Радзімы –

роспач жанчыны,

здрадзілі ціха якой.

Птушкай вярніся

і пакланіся

мілай  Радзіме, святой.

__________P.S.____________

5 верасня 2014 у Маскоўскім доме нацыянальнасцяў Нацыянальна-культурная аўтаномія «Беларусы Масквы» правяла літаратурна-творчы вечар, прысвечаны Дню беларускага пісьменства.

Интересное историческое повествование о белорусской письменности привела слушателям ведущая вечера – преподаватель московской гимназии Людмила Курилович. Своё выступление на протяжении всего вечера она удачно украшала замечательными стихами своей мамы – поэтессы Нины Захаревич.

 

2016-04-23 22 30 07

2016-04-23 22 30 07

 

ДОБАВИТЬ КОММЕНТАРИЙ ИЛИ ВАШ ОТЗЫВ (пишите нам прямо здесь)

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s

 
%d такие блоггеры, как: